اینجا مث یه ویرونه هستش، توی ویرونه ها آدم عاقل وانمیسته، فقط کسی که مجبور باشه یا کسی که گذرش افتاده باشه...

گاهی آدما ناخودآگاه از کنار بعضی ویرونه ها رد میشن، بی اختیار می ایستند، بی اختیار نگاه میکنند ، بی اختیار فکر میکنند...

بی اختیار...

یادمون باشه، ما آدما نیاز به یه حریم داریم برای خودمون...!!!...

یه حریمی که فقط خودت میدونی و خودت، نیازی نیست دادبزنی، آروم و آروم وآروم ...

گاهی وقتا این دست های من نیست که داره تایپ میکنه، انگشتام دیگه دست خودشون نیست وقتی روی کیبورد قرار میگیرن!!!

مست میشن، بی اختیار و مست...

امروز پس از سال ها دوباره تمام خاطرات دانشگاه و خداحافظی و دلتنگی و  هزار کوفت و مرض دیگه رو مرور کردم و یاد تمامی خاطرات بخیر- خوشبختانه کسی از این صفحه من خبری نداره، خدا رو شکر خودمم و خودمم و خودم....